AN-32 വിമാനങ്ങൾക്ക് പകരമായി 60 ട്രാൻസ്പോർട്ട് വിമാനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഇന്ത്യ 1 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ ടെൻഡർ ക്ഷണിച്ചു

ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ ദൈനംദിന ദൗത്യങ്ങൾ AN-32 വിമാനങ്ങളെപ്പോലെ നിർവഹിച്ച മറ്റൊരു വിമാനം ഉണ്ടാകില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകളായി മുൻനിര വ്യോമതാവളങ്ങളിലേക്ക് സൈനികരെയും ചരക്കുകളെയും എത്തിക്കുന്നത് ഇരട്ട എൻജിനുകളുള്ള ഈ ട്രാൻസ്പോർട്ട് വിമാനമാണ്; ഇതിന് പകരമൊരു വിമാനം വേണമെന്ന ചർച്ചകൾ തുടങ്ങിയിട്ടും അത്രതന്നെ കാലമായി. ആഗസ്റ്റ് 12-ന് ഈ ചർച്ചകൾ ഒരു വലിയ മത്സരത്തിന് വഴിമാറി. കൂടുതൽ വിമാനങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള വ്യവസ്ഥയോടെ, 60 പുതിയ ബഹുമുഖ ട്രാൻസ്പോർട്ട് വിമാനങ്ങൾക്കായി പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയം ഒരു RFP പുറപ്പെടുവിച്ചു — ഏകദേശം 1 ലക്ഷം കോടി രൂപ (ഏകദേശം 10 ശതകോടി ഡോളർ) മതിപ്പുവിലയുള്ള ഈ ടെൻഡർ, ഇന്ത്യ ഇതുവരെ പുറപ്പെടുവിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വിമാന സംഭരണ പദ്ധതികളിൽ ഒന്നാണ്.

ഈ പദ്ധതിയുടെ വലിപ്പം തന്നെയാണ് ഇതിനെ സവിശേഷമാക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിന്റെ ഘടനയാണ് ഇതിനെ ഏറെ നിർണായകമാക്കുന്നത്. ഈ RFP വിദേശ നിർമ്മാതാക്കൾക്കല്ല, മറിച്ച് ടാറ്റ ഗ്രൂപ്പ്, മഹീന്ദ്ര, അദാനി ഡിഫൻസ്, ഹിന്ദുസ്ഥാൻ എയറോനോട്ടിക്സ് ലിമിറ്റഡ് (HAL) തുടങ്ങിയ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾക്കാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്. ലേലത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ഓരോ കമ്പനിയും ഒരു വിദേശ ഒറിജിനൽ എക്യുപ്‌മെന്റ് നിർമ്മാതാവുമായി പങ്കാളിത്തം സ്ഥാപിക്കുകയും അറ്റകുറ്റപ്പണി, പരിപാലനം, സമഗ്ര പരിശോധന (MRO) സൗകര്യങ്ങളോടൊപ്പം ഇന്ത്യയിൽ ഒരു അന്തിമ അസംബ്ലി ലൈൻ സ്ഥാപിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുകയും വേണം. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, മന്ത്രാലയം വെറുതെ വിമാനങ്ങൾ വാങ്ങുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. ഒരു വ്യവസായ അടിത്തറ തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കുകയാണവർ ചെയ്യുന്നത്; അതിന് നേതൃത്വം നൽകാൻ ആർക്കാണ് അവസരം ലഭിക്കുക എന്നതിൽ ലോകത്തെ മുൻനിര ട്രാൻസ്പോർട്ട് വിമാന നിർമ്മാതാക്കളെ അവർ പരസ്പരം മത്സരിപ്പിക്കുന്നു.

18 മുതൽ 30 ടൺ വരെ ഭാരമുള്ള വിഭാഗത്തിലുള്ള വിമാനങ്ങളാണ് മന്ത്രാലയം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്; പ്രധാനമായും പഴക്കമേറിയ AN-32 വിമാനങ്ങൾക്കും സാധ്യമെങ്കിൽ IL-76 ഹെവി ട്രാൻസ്പോർട്ടുകൾക്കും പകരമായി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലാണ് ഇതിന്റെ ശേഷി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ടെൻഡർ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, വിമാനങ്ങളിൽ ഏകദേശം 20 ശതമാനം പൂർണ്ണമായി പറക്കാൻ സജ്ജമായ അവസ്ഥയിൽ വിദേശത്തുനിന്നും എത്തിക്കണം, ബാക്കിയുള്ളവ ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ നിർമ്മിക്കണം. ഇന്ത്യയിലെ നിർമ്മാണ കേന്ദ്രങ്ങൾ പൂർണ്ണ സജ്ജമാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കാതെ സ്ക്വാഡ്രണുകളിലേക്ക് വിമാനങ്ങൾ വേഗത്തിൽ എത്തിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ രീതി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത് — ഫാക്ടറി നിർമ്മാണം പൂർത്തിയാകാത്തത് കാരണം വിമാന കൈമാറ്റം വൈകിയ മുൻ പദ്ധതികളിൽ നിന്നുള്ള പാഠം ഉൾക്കൊണ്ടാണിത്.

ഇതിനകം തന്നെ മൂന്ന് പ്രധാന പങ്കാളികൾ രംഗത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ടാറ്റ ഗ്രൂപ്പ് C-130J ടാക്റ്റിക്കൽ എയർലിഫ്റ്ററുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് Lockheed Martin കമ്പനിയുമായി കൈകോർത്തതായാണ് റിപ്പോർട്ട്. മഹീന്ദ്ര ഡിഫൻസ് Embraer കമ്പനിയുടെ C-390 ജെറ്റ് ട്രാൻസ്പോർട്ടുമായാണ് പങ്കാളിത്തത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. HAL ആകട്ടെ, ഇരുരാജ്യങ്ങളും മുൻപ് സംയുക്തമായി ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയും പിന്നീട് നിലച്ചുപോവുകയും ചെയ്ത മൾട്ടി-റോൾ ട്രാൻസ്പോർട്ട് എയർക്രാഫ്റ്റ് പദ്ധതി പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് റഷ്യയിലേക്ക് തന്നെ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മന്ത്രാലയത്തിന് മുന്നിലുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വെറും വിമാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ല, മറിച്ച് വ്യാവസായിക ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്: ഒരു അമേരിക്കൻ നിർമ്മാണ പങ്കാളിത്തമോ, ബ്രസീലിയൻ പങ്കാളിത്തമോ, അതോ AN-32, IL-76 വിമാനങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പഴയ സോവിയറ്റ് കാല പാരമ്പര്യത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവോ എന്നതാണ് അത്.

ഇതിന് ഇപ്പോൾ ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം എന്തുകൊണ്ടാണ്? കാരണം, ഇന്ത്യൻ സൈനിക ശക്തിയുടെ പരസ്പര ബന്ധം നിലനിർത്തുന്നതിൽ മീഡിയം എയർലിഫ്റ്റ് വിമാനങ്ങൾ നിർണായക കണ്ണിയാണ്. ദുർഘടമായ സൈനിക കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും ഉയർന്ന മലയോര താവളങ്ങളിലേക്കും സൈനികരെയും ഭക്ഷണസാധനങ്ങളെയും വെടിക്കോപ്പുകളെയും എത്തിക്കുന്നതും, ദുരന്തനിവാരണ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നതും ഇവയാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു വിമാനവ്യൂഹത്തെ അനന്തമായി തുടരാൻ അനുവദിക്കാനാവില്ല; ഇത്രയും വലിയൊരു പദ്ധതിയിലൂടെ പുതിയ വിമാനങ്ങൾ പ്രവർത്തനസജ്ജമായി എത്താൻ വർഷങ്ങളെടുക്കും. ആഗസ്റ്റ് 12-ന് മന്ത്രാലയം തുടക്കമിട്ട ഈ നടപടികൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ആരംഭിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; ആ കാലതാമസം ഒരൊറ്റ നീക്കത്തിലൂടെ നികത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് ഈ വലിയ ടെൻഡർ.

കൂടുതൽ വിമാനങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള വ്യവസ്ഥ മത്സരത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. തുടക്കത്തിൽ 60 വിമാനങ്ങളോടെ ആരംഭിക്കുകയും പിന്നീട് എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന കരാർ, വിജയിക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് ദീർഘകാല നിർമ്മാണ സാധ്യത നൽകുന്നു — ഒപ്പം നാമമാത്രമായ അസംബ്ലി ജോലിക്ക് പകരം യഥാർത്ഥ നിർമ്മാണ സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറാൻ വിദേശ പങ്കാളിക്ക് ശക്തമായ കാരണവും നൽകുന്നു. ഇന്ത്യൻ സ്വകാര്യ മേഖലയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇതിൽ വിജയിക്കുക എന്നത് രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക വിമാന പദ്ധതികളിലൊന്നിന്റെ ഉടമസ്ഥത നേടുക എന്നതാണർത്ഥം. HAL-നെ സംബന്ധിച്ച്, ഇതേ നേട്ടത്തിനായി മത്സരിക്കുന്ന സ്വകാര്യ കമ്പനികൾക്കെതിരെ സൈനിക വിമാന നിർമ്മാണത്തിലെ തങ്ങളുടെ മുൻനിര സ്ഥാനം നിലനിർത്തുക എന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

ഇതൊന്നും ഇതുവരെ അന്തിമമായി തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. ടെൻഡറുകൾ സമർപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്, അവയുടെ വിലയിരുത്തലുകൾ പൂർത്തിയാകണം; ടെൻഡർ മുതൽ കരാർ ഒപ്പിടുന്നത് വരെയുള്ള നീണ്ട കാലതാമസത്തിന്റെ ചരിത്രവുമുണ്ട് ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ സംഭരണ രംഗത്ത്. എങ്കിലും പോരാട്ടത്തിന് തുടക്കമായിക്കഴിഞ്ഞു, കളിക്കളവും വ്യക്തമാണ്: ആഗോള വിമാന നിർമ്മാതാക്കളുടെ പിന്തുണയോടെ ഇന്ത്യയിലെ മുൻനിര വ്യവസായ പ്രമുഖരായ മൂന്ന് കമ്പനികൾ, ഒരു തലമുറക്കാലം ഇന്ത്യൻ സൈനിക വ്യോമയാന മേഖലയെ നയിച്ച വിശ്വസ്ത വിമാനത്തിന് പകരക്കാരനാകാൻ മത്സരരംഗത്തുണ്ട്.